یادت باشه:

همیشه عادت کن عادت نکنی

تنها

آروم گریه می کردم

آروم گریه می کردم که صـدای گریه ام به گـوش کسـی نرسـد تا نفهمنمـد که منـم مثل آدم های دیگه

ضعف هایی دارم آروم گریه می کردم چون می دونستم صدای گریه ام برای کسی مهم نیست آروم گریه

می کردم چون از صدای گریه ام فقط دل خودم غمگین تر می شد هنوز آروم گریه می کنم چون یاد

گرفته ام که گریه رو باید آروم و بی صدا کرد! چون همیشه تنها گریه کردم.

چند نکته

اینکه کی همراهت می خنده مهم نیست اما اینکه کی کنارت گریه می کنه خیلی ارزشمنده.

غروب زیباست اما اگر یاد عزیزی در آن باشد غم انگیز است.

گل سرخ فقط برای افرادی خوار دارد که درصدد برآیند آن را بچینند.

هیچ چیزی به اندازه ی شنیدن دروغ آن هم از  زبان کسی که تا بی نهایت عشق، به او اطمینان داری انسان را خورد نمی کند.

هر انسانی آنگاه می تواند به رشد واقعی برسد که یک نفر را با تمام وجود دوست داشته باشد.

وطن آدمی را در هیچ نقشه ای نشانی نیست؛ وطن آدم تو قلب کسیه که آدم    اونو دوستش داره.

من وارث محنت و رنجم و جر این هیچ میراثی از خود بر جای نمی گذارم.

 در چنین عهدی که نزدیکان زهم دورند    یاری غم بین، که از من یک نفس هم دور نیست

اگه یکی رو دیدی که ...

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری رد میشی نگات می کنه،بدون براش مهمی

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می افتی برمیگرده و با عجله میاد به سمتت، بدون براش عزیزی

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می خندی برمیگرده نگات می کنه، بدون براش قشنگی

اگه یکی رو دیدی وقتی داری گریه میکنی باهات اشک می ریزه، بدون دوستت داره

 اگه یکی رو دیدی که وقتی داری با یکی دیگه حرف می زنی ترکت می کنه، بدون

دلم تنگ است

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

همیشه ...

همیشه

            محکوم در زندگی

                                    اما بی گناه

                                                     چه امیدی به این ساحل

                                                                                           خوشا فریاد زیر آب

برو ...

 وقـتی کـه دلت پیش دلم بـود گـرو

کفش مـرا سخت گرفـتی که مـرو

حـالا که دلت مال جای دگـر است

کفش کج مرا راست نمودی که برو

غم

در این شب های تنهایی غم با من هم آغوشه

بجز اندوه وتنهایی، کسی با من نمی جوشه

کسی حالم نمی پرسه، کسی  دردم نمی دونه

نه هم درد و هم آوایی با من یک دل نمی خونه

از این سرگشتـگی ها بیـزارم و بیـزار

ولی راه فـراری نـیست از این دیــوار

نباید رنجشی به دل گرفت

نباید رنجشی به دل گرفت

آنکه دوستش داریم، همه گونه حقی بر ما دارد،

حتی حق آنکه دیگر دوستمان نداشته باشد،

نمی توان از او رنجشی به دل گرفت، بلکه تنها باید از خود رنجید،

که چرا باید آنقدر شایسته محبت نباشیم که دوست ما را ترک کند،

به کجا چنین شتابان؟

به کجا چنین شتابان؟

                              گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زاینجا

                            هوس سفر نداری زغبار این بیابان؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم ….

به کجا چنین شتابان

                           به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت بخیر اما، تو دوستی خدا را

                          چو از این کویر وحشت به سلامت گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را.

هان!

 هان! ای شب شوم وحشت انگیز

تا چند زنی بر جانم آتش

یا چشم مرا زجان بر کن

یا پرده زروی خود فرو کش

یا باز گذارم تا بمیرم

کز دیدن روزگار

سیرم

بیگانگی

بیگانگی نگر که من و یار چون دو چشم

عاشقته

روزی مردی عقربی را دید که درون آب دست وپا می زند او تصمیم گرفت که عقرب را نجات

دهد، اما عقرب او را نیش زد، مرد باز سعی کرد تا عقرب را از آب بیرون بیارود اما عقرب

بار دیگر او را نیش زد رهگذری او را دید و پرسید برای چه عقرب را که نیش می زند، نجات

می دهی مرد پاسخ داد این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق

بورزم؛ چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم؟ فقط به این دلیل که عقرب نیش می زند.

چند تا جمله ی ....

·       هر کسی بگفت بهر تو مردم دروغ گفت

   من راست گفتم که برای تو زنده ام.

·       من از چشمان خود آموختم رسم محبت را

     که هر عضوی بدرد آید بجایش دیده می گرید.

·       زندگی شعله ی شمعی است در بزم وجودم که به نسیم مژه بر هم زدنی نابود است.

·       وقتی که فکر می کنم که به چه فکر می کنی دوست دارم فکر کنی که به تو فکر می کنم.

·       ای اشک آهسته بریز که غـــــــــــم زیاد است.

·       جهان شعر خداست وعشق قافیه ی آن.

·        کاخت نگون باد ای فلک با ما  چه بد تا میکنی.

·       زندگی آه بلندی است کشیدش باید.

·       پرم از سایه بی برگی در آب،    چه درونم تنهاست.

·       نام توأم من، به یاوه معنایم نکن.

·       من ابرم کار ابر باریدن است

·        تو آسمون ها بنویس نای پریدن دیگه نیست.

·       پر کن پیاله را کاین آب آتش    دیری است ره به حال خرابم نمی برد.

·       در این درگه که گه گه که کوه و کوه که شود ناگه

      مشو غرّه به امروزت که از فردا نئی آگه       

تو بدان

ای سرا پا همه خوبی، تک وتنها به تو می اندیشم

همه وقت، همه جا

من به هر حال به تو می اندیشم، تو بدان این را تنها تو بدان .

ظلم

چون بال و پرم نیست که پرواز توان کرد

شک نکن

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

دوست دارم

تپیدن قلب را برای تو دوست دارم

هی فلانی

هی فلانی ! زندگی شاید همین باشد ؟

یک فریب ساده ی کوچک.

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جز با او نمی خواهی

من گمانم زندگی باید همین باشد.

رفت…

 پشت پا به رسم دنیا زد و رفت…

زنده ها خیلی براش کهنه بودن…

خودشو تو مرده ها جا زد و رفت…

هوای تازه دلش می خواست ولی…

آخرش تو غبارا زد و رفت…

دنبال کلید خوشبختی می گشت…

خودشم قفلی رو فقلا زد و رفت

چقدر سخته

 تو چشای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری

چه قدر سخته      

 دلت بخواد باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

چه قدر سخته

تو خیالت ساعتها باهاش حرف می زنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز به جز سلام نتونی بگی

چه قدر سخته

وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری

چه قدر سخته

گل آرزوهاتو ،  تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی  آروم زیر لب بگی :

                        **گل من باغچه نو مبارک **

دل

ای با تو دل نزدیک وتن دور

                                     دانسته بودم خواهی آمد

                                                                   با گل به بالینم سرانجام

زندگي

برگ بودن در مسير باد نيست

امتحان ريشه هاست

ريشه هم اسير خاك نيست

زندگي چون پيچك است

انتهايش مي رسد پيش خدا

افسوس....

یکی را دوست میدارم ولی افسوس او هرگز نمی داند

 نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاهم

 ولی افسوس او هرگز نمی خواند

 به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم

 ولی افسوس...

 او برگ گل را بر زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند

به بلبلی عاشق گفتم ....

تا به حال از گلی پژمرده سراغی گرفته ای ...؟

 با بوته ای سرما زده همنشینی کرده ای ....؟

 به عیادت گل حسرت رفته ای .....؟

 بوسه ای بر گلبرگهای گل انتظار نشانده ای ....؟

 تا به حال در گورستان پائیز بوته لرزانی را در آغوش گرفته ای... ؟ قلبت را بر خارش فشرده ای ...؟

با خون گرمت آبیاریش کرده ای......؟ و با گرمای وجودت معشوق را  به گل نشانده ای....!!!؟؟؟

 تو هم مثل ما انسانها هزار رنگی و عاشق رنگ ... کنار گلی خوشرنگ می نشینی.. آواز ریا سر

میدهی  گل دلداده را رها میکنی ... می پژمرانی ...تمامی عمر کوتاهش را به انتظارت می نشانی ...

و هوسبازانه به خلوت گلی دیگر می گریزی.......... !!!!!

دوست داشتن.....

حسِ غريبي است دوست داشتن

 وعجيب تر از آن است دوست داشته شدن...

  وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد ...

  ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده ؛

  به بازيش مي‌گيريم هر چه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر،

 هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي رحم ‌تر . تقصير از ما نيست ؛

  تماميِ قصه هايِ عاشقانه، اينگونه به گوشمان خوانده شده‌اند......./.

کلاغ و طوطی

کلاغ و طوطی هر دو زشت و  سیاه افریده شدند

 طوطی اعتراض کرد و زیبا شد

  کلاغ به رضای خدا راضی شد

  اکنون طوطی در قفس است

 و کلاغ....ازاد و رها

ما زیاران چشم یاری داشتیم ....

هیچ کس اشکی برای ما نریخت

هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست

حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفائل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم ...